سپیدار - شعر ماه خرداد 1400

در نیمه ی شب ترک نمودند کمین را

تا شعله گذارند  درِ خانه دین را

میسوخت در آن شعله پر و بال ملائک

گویا کسی آتش زده فردوس برین را

گرگان همه تا چاه کشاندند و کشاندند

بی کفش و عبا یوسف سجاده نشین را

 

سر بسته بگوییم که یک پیر در آن شب

میرفت قدمهاش، نه اندازه ی مرکب

 

هرچند نداریم در این واقعه مسمار

هرچند نباشد خبر از بیعت و اجبار

هرچند که همسر ندهد زهر عسل را

هرچند که سرقت نشده جامه و دستار

اما همه با قصه ی این مرد عجین است

انگار شده واقعه ها یکشبه تکرار

 

پر سوخت جگر سوخت دل اهل نظر سوخت

از ظلم بشر بار دگر خانه و در سوخت

 

یکبار دگر جرعه ی غمبار کشیدن

از جور زمان محنت و آزار کشیدن

در خدمت ابلیس عزیزان خدا را

در بند گرفتار و انظار کشیدن

از جانب سجاده و با پای برهنه

آوردن و در کوچه و بازار کشیدن

 

گیرم که در آن قوم از ایمان اثری نیست

از آنهمه شاگرد چرا پس خبری نیست؟

 

افتاد به یاد غم بسیار اسارت

تا شام پر از سنگ زدن بود و جسارت

آنروز که در همهمه انگشتر و انگشت

در چنگ ستمکار طمع رفت به غارت

روزی که زبان علی و عصمت زهرا

میرفت به پیکار خدایان شرارت

 

از چشم چکاند اشک برای دل زینب

آه از سفر تلخ چهل منزل زینب