غزلی برای امام رضا (ع)

اجازه می دهی آیا که محضرت باشم

درعمق فاصله زوار خواهرت باشم

 

به یاد گنبد تو در رواق ها اما ...

کنار مرقد معصومه اطهرت باشم

 

دوباره وقت اذان شد صدای نقاره

گرفته صحن دلم را که در برت باشم

 

از آسمان حرم تا به آسمان شما

چقدر پر بزنم تا کبوترت باشم

 

درون شهر من آن نور مشهد میقان

منم که خادم صحن برادرت باشم

 

رواق وصحن شبستان شبیه گوهرشاد

همیشه زائر دلتنگ گوهرت باشم

 

ببخش اینکه کمی لکنت زبان دارم

هزار بار سرودم که بهترت باشم

 

غبار بار سفر را به دوش آوردم

که روبروی حرم، تا برابرت باشم

 

و مادرم که دعا کرده بود با اشکش

اسیر چادر خاکی مادرت باشم

 

بگیر دست قنوت پر از توسل را

چقدر منتظر نام دلبرت باشم

 

گرفته اند حرم را دوباره آهوها

چه ضامنی که توباشی ُپرپرت باشم

 

در ازدحام ضریح مطهرت ای کاش

بجای بوسه خودم سنگ مرمرت باشم

 

دلم گرفته برای رواق بالا سر

زیارت تو بخوانم به سرسرت باشم

 

رواق و منظر صحن تو آشیانه من ...

کرم نما که غلامان قنبرت باشم

 

صدای روضه باب الجواد می آید

خدا کند که شبی خاک هر درت باشم