کرونا و تئاتر

می گن ویروس منحوس من می گم منحوس واژه ی ناچیزیه. این لعنتی یه چیزی ورای این حرفاست. این که چه عزیزانی رو از ما گرفته خود خود فاجعه است فاجعه ای که انگار تمومی نداره. اصل تراژدی البته با این تفاوت که تراژدی نقطه پایان دردناکی داره اما این نه. این گونه از تراژدی نوع جهش یافته ایه که نظیر نداره. یه جورایی در گونه های کلاسیک انگار نوع ارتقا یافته تراژدی کلاسیک رومی و به طور اخص آثار سه نکا ست. که منتقدین نام ویژه ای براش به طور انحصاری در ژانرهای نمایشی تراشیدن. یعنی کنار گونه های شناخته شده که عبارتند از تراژدی‍‌، کمدی، کمدی تراژیک، تراژدی کمدی و ملودرام آثار سه نکا رو مکابر اسم گذاری کردن که برابر نهاد فارسی اش می شه مرگامرگ، سراسر مرگ. معروفترین اثر هم در این گونه تی اس تیز اثر نمایش نامه نویس خشن روم باستان هست. البته بعضی آثار شکسپیر مثل مکبث هم به شکلی مکابر به شمار میان. همه اینا رو گفتم تا برگردم به این ویروس لعنتی که مثل داس اجل می مونه و می کشه و می گیره و نابود می کنه. کنار همه ی یقه هایی که سفت گرفته یقه ی سرور همه ی هنرها یعنی تیاتر رو هم گرفته. اینو می گم برا این که بغض غریبی گلومو گرفت وقتی امروز به عنوان داور دهمین جشنواره تئاتر صحنه تو پلاتوی انجمن نمایش برا دیدن نمایش رفتم. همه چی سرجاش بود، بچه های حوزه هنری اراک خیلی زحمت کشیدن، اما یه چیزی کم بود که نبودنش به نظر من همه ی چیزایی که بودن رو بی معنا می کنه. تیاتر بدون تماشاگر؟ چه دردی از این کشنده تر؟ راستی اگر این لعنتی نخواد بره تیاتر چی می شه؟ این همه شور و تلاش و عشق و اشتیاق بچه های تیاتر چی می شه؟ بچه ها رو صحنه برا کی هنرنمایی کنن؟ یه لحظه تصور کردم ماهی هایی هستند که از دریا پرت شدن تو کویر.